Daha bebekken başlıyoruz onay beklemeye. Eğer annemiz aferin devam et derse mutlu olup daha çok yapıyoruz o yapmak istediğimiz şeyi... Eğer Hayır olmaz denmişse anlamayıp bakıyoruz.. "Ama Neden..?" diye düşünüyoruz. Bazılarımız reddedip devam ediyorlar Hayır dense de... O zaman da cezayı görüyorlar.
Ben de mesela Nehir gazını çıkarsa, kakasını yapsa kocaman bir AFFERİN KIZIMA..! diyorum. Masaya vuruyor bana bakıyor. Devam etmek için onay bekliyor. Aferin devam et diyorum, mutlu oluyor. Hayatımız hep böyle geçmiyor mu? Annemizden onay bekleyerek. 30 küsur yaşına da gelmiş olsam, annemle her konuda tartışsam da onay bekliyorum sanırım. Aferin kızım doğru yapmışsın cümlesini duymak için sonuna kadar tartışırım. Genelde annelerin dediği olur zaten. Bir kere baştan hayır denmişse zaten geçmiş ola... :)
Ben de anne oldum ama hala kendi annemin Nehir'i yetiştirme konusunda "Evet kızım, doğru yapıyorsun" demesi başka bir zevk. Onaylanıyorsun çünkü. Devam edebilirsin. Ama itiraz geliyorsa bu Hayır anlamındadır.. "Ama Neden..?" sorusu yine ön plana çıkıyor.
Tabii bu bebek yetiştirme konusu ayrı bir blog konusu ama özetle bir bebeğin ebesi çok olursa kafan karışır derler.. Aynen öyle. Bence herkesi dinleyip kendi kafana göre devam etmek lazım. Hepimizin annesi, anneannesi ve daha yukarısı öyle yapmadı mı zaten. Bir yerden sonra herkes kendi bildiğini okuyup çocuğunu ona göre yetiştirmedi mi? Hatta bence bırakalım herkes kendi çocuğunu yetiştirsin... Fikir verilsin ama ısrar etmeye gerek yok. Eminim herkes diğerinin iyiliği için kendi tecrübelerini aktarıyor. O yüzden soruyoruz, öğreniyoruz ve sonunda karar verip kendi bildiğimizi yapıyoruz.
Hayatı boyunca Nehir'in hep arkasında olmak, doğru yapıyorsun aferin kızım demek istiyorum. Yanlış yaptığında sadece uyarmak gerisini ona bırakmak istiyorum. Umarım istediğim gibi bir anne olurum...
Bütün annelere sevgiler... En çok da kendi anneme...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder